W Mongolii od wieków istnieje przekonanie, że psy rasy Bankhar posiadają „tego samego ducha” co ludzie. Są traktowane nie tylko jako zwierzęta użytkowe, ale również jako istoty obdarzone szczególną duchowością i godnością.

Kiedy Bankhar umiera, jego szczątki tradycyjnie umieszcza się na szczycie wzgórza lub góry, aby jego dusza była bliżej nieba i świata duchów. Miejsce to wybiera się tak, by ludzie nie deptali jego kości. Według dawnych wierzeń człowiek może odrodzić się jako pies, a pies jako człowiek. Z tego powodu po śmierci psu odcinano ogon, wierząc, że dzięki temu w następnym życiu odrodzi się jako człowiek — bez ogona, który byłby dla niego powodem wstydu.

Bankhary od stuleci stanowiły ogromną dumę rodzin koczowniczych. Były nie tylko niezawodnymi strażnikami stad, ale również wiernymi towarzyszami życia na mongolskim stepie. Niestety, w ciągu ostatnich osiemdziesięciu lat do Mongolii sprowadzono wiele współczesnych ras psów. Bankhary, które przez tysiące lat były praktycznie jedynymi psami spotykanymi na tych terenach, stały się obecnie rasą rzadką.

Według mongolskich legend i podań Bankhary towarzyszyły wojownikom Czyngis-chana podczas jego wielkich wypraw. Pilnowały obozów wojskowych, strzegły koni oraz ostrzegały przed zbliżającym się niebezpieczeństwem. Ich odwaga, wytrzymałość i lojalność sprawiły, że stały się symbolem siły oraz niezłomnego ducha mongolskich nomadów.